…Οι πρώτοι εχθροί πέφτουν…Και τότε, ακούγεται η βροντερή φωνή του Κολοκοτρώνη:  - Απάνω τους Έλληνες! Μην τους φοβόσαστε! Στο σύνθημά του, όλα τα κρυμμένα καριοφίλια ανάβουν. Οι Τούρκοι σαστίζουν. Αν αποφάσιζαν να επιτεθούν, οι Έλληνες ήταν τόσο λίγοι που δε θα μπορούσαν να κρατήσουν τις θέσεις τους. Μα οι Τούρκοι φοβούνται ότι χιλιάδες Έλληνες τους έχουν στήσει παγίδα μέσα στο λιοπύρι και τα στενά των Δερβενακίων, και το μόνο που σκέφτονται είναι η φυγή. Ελάχιστοι από αυτούς βρίσκουν την ψυχραιμία και πυροβολούν. Οι υπόλοιποι αρχίζουν να τρέχουν αλόφρονες δεξιά κι αριστερά, να ξεφωνίζουν πανικόβλητοι, να παρασύρουν κι άλλους στη φυγή τους. Τ’ άλογα ποδοπατούν τους πεζούς, προσπαθούν να σκαρφαλώσουν σαν κατσίκια στις πλαγιές, γκρεμίζονται… Τέτοιες σκηνές πανικού και θανάτου δύσκολα μπορεί να περιγράψει κανείς. Τα βόλια των Ελλήνων βρίσκουν εύκολο στόχο… Και στο μακάβριο χορό του πολέμου μπαίνουν γρήγορα τα γιαταγάνια. Ο Κολοκοτρώνης, με τα κυάλια καρφωμένα στα μάτια, βλέπει την απέραντη σκηνή του μακελειού των Τούρκων και αγαλλιάζει η καρδιά του.

Το πυκνό και πανικόβλητο τούρκικο σώμα κατευθύνεται προς τον Άγιο Σώστη για να γλιτώσει. Μα εκεί τους περιμένει η μεγάλη σφαγή. Ο Αντώνης Κολοκοτρώνης και τα παλικάρια του, τείχος ατσάλινο, τους σταματούν. Και ένας ημίθεος της επανάστασης, ο Νικηταράς, φτάνει με τους λεβέντες του στην κρίσιμη αυτή στιγμή και μπαίνει στη μάχη…

Χρησιμοποιούμε cookies για να βελτιώσουμε τον ιστότοπό μας και την εμπειρία σας όταν το χρησιμοποιείτε. Για να μάθετε περισσότερα σχετικά με τα cookies που χρησιμοποιούμε, δείτε την Πολιτική Απορρήτου.

Αποδέχομαι τα cookies από αυτόν τον ιστότοπο